WIZYTA NASTOLATKA U CHIRURGA PLASTYCZNEGO

Dziecko i nastolatek przychodzi na konsultacje z rodzicami. Pytam o problem, z jakim przychodzi, razem dyskutujemy co chciałby zmienić, poznaję jego oczekiwania, sprawdzam dojrzałość emocjonalną ( tak, chirurg plastyczny powinien zainteresować się psychologią i rozwojem emocjonalnym dziecka) oraz gotowość na operację.

Jeśli mówi, „Bo ja chce mieć ładną twarz, ale to Pani wie, jaka jest ładna” – to nie jest dobra osoba na zabieg. On musi wiedzieć czego chce – np. skorygować odstające uszy. Musi mieć realne oczekiwania. Tak samo, jeśli widzę, że to mama/tata głównie, mówi, a nastolatek powtarza słowa rodzica.

W trakcie konsultacji można określić czy młoda osoba sama chce operacji, czy robi to pod wpływem otoczenia. Czy ma dobrą samoocenę – jeśli twierdzi, że przez odstające uszy, znamię twarzy nikt go nie lubi – to podczas rozmowy z rodzicami, mówię, że dziecko powinno poszukać pomocy psychologa, gdyż zmiana wyglądu nie zmieni życia.


Jeśli dziecko nie jest dojrzałe emocjonalnie- mówię rodzicom i dziecku, że spotkamy się za parę miesięcy. Jeśli dziecko utrzyma chęć poprawy wyglądu – przeprowadzam zabieg operacyjny.